post

Kunst als dialoog

Jan Mukařovský: “Kunst heeft een bemiddelende functie tussen mensen”.

Het ligt in mijn diepste overtuiging dat dit een van de belangrijkste functies is van kunst. Wie je bent, waarom je dat bent en wat je doorgeeft vind ik mateloos boeiend. Het is zo simpel en complex tegelijk.  Ik wil via mijn kunst onderzoeken en uitdrukken hoe mensen elkaar raken, hen daar bewust van maken dóór hen te raken.

Stilstaan bij een beeld of gedachtegoed wat geuit wordt in een kunstwerk kan relativerend, verhelderend of troostend zijn, of leiden tot nieuwe inzichten of een dialoog. En juist die dialoog is wat ik zo belangrijk vind. Door te communiceren via kunst komen mensen naar mijn idee dichter tot elkaar. Je krijgt een kijkje in een andere wereld, in iemand anders zijn wereld. Iedere aanraking is een uitwisseling van een stukje van die wereld. Ik geloof dat het delen hiervan mensen verrijkt en tot elkaar kan brengen. Hoe rijker ieders wereld is, hoe vollediger ieders referentiekader, hoe groter de overlap en wederzijds begrijpen.

De sociale relevantie zit dus in het creëren van een bewustzijn dat je niet simpelweg bent, maar dat iedereen is gevormd, wordt gevormd en zelf ook vormt. Een bewust zijn van het ontstaan (en daarmee de subjectiviteit) van het referentiekader waaruit je waarneemt, oordeelt en handelt. Een besef dat hopelijk een tegenwicht is voor de menselijke neiging jezelf als absoluut uitgangspunt te zien, een startpunt voor reflectie en dialoog. Dit doe ik o.a. door mijn eigen vorming en kaders te onderzoeken en te laten zien.

IJsblok verzorgenMomenteel staat daarin het verstrijken van tijd centraal. Het vrezen van het verstrijken van tijd, het letterlijk willen bevriezen van een moment, het vast willen houden van een periode (bv je jeugd), of daar naar terug willen keren. Mijn verlangen naar de onschuld en geborgenheid van vroeger. Een verlangen wat zowel onmogelijk, als, verwacht ik, heel menselijk en herkenbaar is.